O drodze, która prowadzi naprzód

Lubię oglądać seriale. Jest to odpowiednio czasochłonna i jednocześnie próżniacza czynność, jakby szyta na miarę. Angażuje moje bogate zasoby wolnego czasu przy zerowym wysiłku fizycznym i niemal równie niskim umysłowym. Występuje w służbie najczystszej rozrywki, nie wnosząc specjalnie do mojego życia negatywnych (chyba że mówimy o Debrze z „Dextera”) ani pozytywnych emocji, w każdym razie nie wpływając na nie w żaden sposób. Prawdopodobnie dlatego tak bardzo rozmiłowałam się w serialach dla młodzieży.

O przypadkach

Mam wiele wspomnień zabawnych sytuacji z liceum. Na ustach maluje mi się co najmniej lekki uśmiech za każdym razem, kiedy przypomnę sobie, jak na pytanie księdza o „przypadek tylko brzydziej” kolega Marcin odpowiedział „KURDE przypadek!”. Właściwa odpowiedź zaginęła gdzieś w odmętach niepamięci, ale to nic nie szkodzi, bo i tak nie jest istotna. Anegdotka ta ma służyć tylko jako zgrabne wprowadzenie, bo dzisiejszy wpis poświęcony zostanie właśnie przypadkom. Przyjemnym przypadkom.

Większość z Was (ok, nie oszukujmy się, wszyscy zapewne) zna mnie dłużej lub krócej, lepiej lub gorzej, i pewnie wie, że jestem zapalonym czytelnikiem (czytelniczką? Jakoś głupio brzmi ta forma, wolę być czytelnikiem). Płomień ten goreje z różną intensywnością w różnych okresach; czasem płonie jak piekielny, by potem uspokoić się do rozmiarów małego ognika lub wygasnąć prawie, ale tli się uparcie odkąd tylko nauczyłam się samodzielnie składać literki w słowa.

O standardach i o zwierzętach

Wróciłam kilka dni temu z powszechnego zlotu brudasów, znanego też jako Przystanek Woodstock. Niby nie był to mój pierwszy raz, nie był też drugi i nie trzeci, ale jest kilka zachowań ludzkich, które nigdy nie przestaną mnie szokować. Nigdy też nie zyskają mojego zrozumienia, nawet przy mocno zliberalizowanych (czytaj: obniżonych) standardach, które przyjmuję na okoliczność Woodstocku.