O okularach i o klapkach

Poważne, wieloletnie, zakrojone na szeroką skalę, pogłębione badania zakończyły się następującą konkluzją: lwia część Twojej aktywności na fejsbuku nikogo nie interesuje. Istniejesz tam tylko dla siebie, dla zaspokajania paru swoich potrzeb, głównie uznania i akceptacji. Inni użytkownicy za Twoją sprawą radzą sobie z naturalną u większości ludzi ciekawością życia innych.

Znasz ten motyw z życzeniami urodzinowymi na fejsbuku, prawda? Jak jest u Ciebie z tą opcją, aktywna czy wyłączona? Podobnie jak lajki, przypomnienia o urodzinach są tylko częścią systemu podtrzymywania złudzeń. Jeśli chcesz się o tym przekonać, wyłącz powiadomienie o swoich urodzinach i zobacz, ile osób będzie o nich pamiętać.

Te, które nie będą, prawdopodobnie i tak nie zabawią w Twoim życiu długo. Ale to temat na inny wpis.

Pozwól mi przywołać w tym miejscu pewną anegdotę.

Od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem poddania swojej niewątpliwej inteligencji wyzwaniu podczas testu Mensy. Mensa cyklicznie organizuje sesje testowe w największych miastach Polski. W połowie grudnia ubiegłego roku testowała we Wrocławiu i już prawie z tej okazji skorzystałam.

Prawie, bo nie poszłam.

I wcale nie dlatego, że gdzieś mnie wywiało na całą noc i zaspałam. Chociaż to też.

Nie poszłam, ponieważ każdy z nas w życiu funkcjonuje na podstawie kilku złudzeń.

Na ogół są to złudzenia nieszkodliwe. Wierzymy, że jesteśmy piękni jak bohaterowie filmów z Bondem, nasza inteligencja jest lotna jak orzeł, a tłum wielbi nas jak Micka Jaggera. Nie będę ci pisać, że wcale tak nie jest, chociaż wcale tak nie jest, i ty mi też tak nie pisz, bo potrzebujemy punktów odniesienia, według których powstaje nasza tożsamość. Trudno nie wierzyć w nic, jak śpiewało Raz Dwa Trzy, chociaż tam akurat kontekst był inny.

Najwyżej w końcu dostaniemy po dupie, aż nam różowe okulary spadną.

W gorszej sytuacji jesteśmy, jeśli nasze pobożne życzenia dotyczą innych ludzi. Wyzbądź się złudnej tendencji do patrzenia na innych ludzi przez wąskie klapki swojej wyobraźni. Scenariusze idealnego życia zostaw sobie na ten moment, kiedy już leżysz w łóżku, ale jeszcze nie możesz zasnąć i w sumie trochę ci się nudzi – tylko wtedy się sprawdzą. Poza łóżkiem jest świat pełen ludzi, którzy nie będą grać ról, które dla nich piszesz. Nie mów sobie, że ich zachowanie jest tymczasowe.

Jeśli ktoś wykazuje cechy, których nie możesz znieść, będzie wykazywał je zawsze. Możesz płakać, możesz prosić i robić awantury. Ewentualny efekt będzie najprawdopodobniej krótkotrwały. Jeśli będzie długotrwały, to zastanów się, czy właśnie nie zmusiłeś kogoś szantażem emocjonalnym do tłumienia naturalnego zachowania. I czy jesteś z siebie dumny.

Wszelka idea zmiany musi wyniknąć z imperatywu wewnętrznego drugiej osoby. Otoczenie może te zmiany tylko sugerować, ale nigdy nie będą one efektywne, kiedy dany człowiek nie czuje takiej potrzeby. Nie licz na to, że poczuje.

Przede wszystkim zastanów się, o co w ogóle walczysz? Na co ci ten człowiek, który jest na tyle nieodpowiedni, że próbujesz go przycinać i rozciągać do własnych wyobrażeń?

Zaczep kogoś w tramwaju, zarejestruj się na sympatia.pl, wyjdź do ludzi – mamy ich tu w okolicy 40 milionów, na pewno znajdziesz sobie idealnego nowego partnera i wymarzonego przyjaciela od serca.

Resztę zostaw w cholerę. Oni się nie zmienią. Zmieni się data, zmieni się pogoda, a ludzie się nie zmienią. Ty też się nie zmienisz, więc nie wymagaj tego od innych. Bierz, co dają albo rezygnuj. Jeśli nie ma innej opcji – akceptuj.

Żebyś się nie obudził z ręką w nocniku.

Baha

P.S. A na ten test Mensy w końcu pójdę i zdam tak, że wam kapcie pospadają.

Źródło obrazu: parkplaceid.com